Waar gaat het heen met Web 2.0?

In het tijdperk van Web 2.0 lijken met de bijbehorende communicatiemogelijkheden inhoud, mening en conversatie onafscheidelijk van elkaar te zijn geworden. Iedereen kan participeren en zoveel of zo weinig posten op internet als hij/zij wil. Dit resulteert vaak in een eindeloos kopiëren, bewerken en plakken van (fragmenten van) tekst, filmpjes, foto’s, etc., die op hun beurt weer opnieuw gekopiëerd, bewerkt en geplakt worden. Wie participeert op sociale netwerksites zoals FaceBook en Hyves of wie een blog onderhoudt, zal niets liever willen dan zo veel mogelijk (positieve) reacties van anderen. Lev Manovich stelt dat ‘what kind of gift you get is less important than the act of getting a gift, or posting a comment or a picture.’ Nedda vertelt in dit filmpje dat ze altijd nutteloze uitspraken post op FaceBook vanwege het vrolijke gevoel dat ze krijgt als ze er reacties op krijgt. Iedereen die actief participeert op internet zou met het oog op erkenning verlangen naar reacties van anderen. Iedereen wil immers erkend worden in het bestaan,  luidt een belangrijke uitspraak van Hegel. Wellicht wordt zo de democratisering te ver doorgedreven, waardoor een groeiende betekenisloosheid aan inhoud ontstaat op internet.

In hetzelfde artikel van Manovich staat tegelijkertijd een vraag centraal die juist het tegenovergestelde zou beweren, namelijk de vraag of in het tijdperk van social media de professional nog wel relevant is. Kan professionele kunst blijven nog wel bestaan wanneer er sprake is van extreme democratisering van mediaproductie? Een voorbeeld hiervan is de videoclip ‘Kids’ van MGMT. Fans dachten dat de onofficiële videoclip de officiële was en die is nog steeds het meest bekeken, namelijk 34 miljoen tegenover ruim 1 miljoen.

Dat de democratisering van mediaproductie leidt tot het wegvallen van professionals, lijkt mij erg onwaarschijnlijk. Volgens De Certeau zorgen professionals voor de infrastructuur (strategie) en de consument/amateurproducent bepaalt op wat voor manier in in hoeverre hij/zij die wil gebruiken (tactic). Dit is te plaatsen binnen het kapitalisme: social media platforms geven gebruikers ongelimiteerde ruimte en veel tools vanalles met de wereld te delen. De bedrijven hierachter krijgen op hun beurt als gevolg hiervan veel bezoekers op hun website, want hoe meer mogelijkheden een strategie heeft, des te meer gebruikers kunnen hun eigen tactic erop toepassen. Uiteindelijk kunnen ze dus niet zonder elkaar, de gebruikers en de professionals.

Meer lezen?

Manovich, Lev. (2008) ‘The Practice of Everyday (Media) Life,’ in: Lovink, Geert & NIederer, Sabine (eds.) Video Vortex Reader: esponses to YouTube. INC Reader #4. Amsterdam: Institute of Network Cultures: pp. 33-44.

Marissa Vosters

Advertenties

~ door schizofragmendentities op november 28, 2010.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: